Sophie & Larissa on the Californian road

Dag 13: Monterey

2009-07-20T01:25:00.000-07:00

Over vandaag kunnen we eigenlijk heel kort zijn. We hebben niet bijzonder veel gedaan. Sophie was flink wat eerder wakker dan Larissa, dus ging zij in de hotellobby zitten om de weblog up te daten en foto's uit te zoeken. Dit is altijd een tijdrovend klusje. Larissa had zo veel gereden gisteren, dat ze wel even flink mocht uitslapen. De rest van de dag hebben we eigenlijk ook rustig aan gedaan; Sophie is op de hotelkamer gebleven om rustig de foto's te bewerken en uit te zoeken en Larissa is nog langs de Walmart geweest om wat spullen te kopen.

Ook hebben we een change of plans: We zouden eigenlijk vandaag door naar Santa Cruz en dan bij een vriendin van Sophie slapen. Maar we wilden toch liever rustig aan doen vandaag en daarom hebben we besloten nog een nachtje in het Holiday Inn hier in Monterey te blijven. Vannacht slapen we er dus weer en daardoor hebben we iets meer tijd om op ons gemakje het schiereiland van Monterey te verkennen.

Pas rond een uurtje of zes vertrokken we naar Monterey, als eerste naar de Fisherman's Wharf. Hier waren we allebei al eens eerder geweest, Larissa vier jaar geleden op haar roadtrip met haar ouders, en Sophie 10 jaar geleden met haar ouders. Helaas was het weer nog steeds slecht; Monterey is gewoon vrij mistig in juli, wat zorgde voor een wat troosteloos uitzicht over de oceaan. We liepen een rondje over de wharf en besloten toen toch maar ergens anders te gaan dineren, want we hadden niet erg zin in vis.

We reden terug naar de mall waar we gisteravond ook geweest waren voor de bioscoop. We wilden namelijk nog een keer naar de bioscoop en bovendien kan je bij de mall ook eten. Maar eerst besloten we even naar de Whole Foods te gaan. Dat is een organic grocery store, een supermarkt waar ze dus allemaal biologische en gezonde producten verkopen. Precies waar wij van houden dus. We kochten wat snacks voor tijdens de film en gingen toen naar een restaurant om te eten. Daar moesten we op de waiting list en kregen we een pieper mee die na 15 minuten wachten af zou gaan (heel gewoonlijk in Amerika), maar terwijl we aan het wachten waren, kregen we eigenlijk veel meer zin in een gezonde maaltijd van de Whole Foods. Daar kan je namelijk ook gewoon maaltijden halen en dan aan een tafeltje dat opeten. Zo gezegd, zo gedaan, dus wij brachten de pieper terug, en gingen terug naar de supermarkt. We kozen allebei voor de lekkerste lasagna ooit, met squash, aubergine en allemaal andere lekkere groenten. Ook namen we allebei een kleine portie Mac&Cheese en garlic mashed potatoes. Larissa nam er nog broccoli bij en Sophie een corn on the cob. Als toetje namen we een mini cupcake.

Hierna gingen we naar de bioscoop. Larissa wilde graag The Proposal zien, met Ryan Reynolds en Sandra Bullock. Het was een erg schattige, al dan niet licht zoetsappige, film. Na de film reden we terug naar het hotel, waar Larissa al haar spullen in ging pakken en Sophie de blog ging bijwerken.

Dag 12: Het saaiste landschap van California

2009-07-19T16:50:00.000-07:00

De tweede nacht tussen de beren verliep redelijk rustig. Sophie heeft helemaal niets gehoord, en Larissa werd slechts één keer wakker van gegil om haar heen. We waren behoorlijk moe, dus deden we rustig aan voordat we uitcheckten. We wilden eigenlijk nog langs Mariposa Grove in Yosemite, waar de grote sequoia mammoetbomen staan, maar de parkeerplek stond vol. We moesten dan dus eigenlijk terugrijden naar een hotel en daar de shuttle bus nemen. Dat zou allemaal wel erg lang gaan duren, bovendien hadden we deze bomen allebei al vaker gezien, dus besloten we om maar direct door naar Monterey te rijden. Dat was sowieso een lang stuk, en flink saai ook.

We reden dwars door de San Joaquin Valley, waar niet zo heel veel te beleven valt. In het begin reden we nog wel door de bossen, maar het landschap werd steeds droger en de temperatuur ging steeds meer omhoog.

In Yosemite was het al warm geweest, maar het werd steeds warmer! We stopten bij de Raley’s, onze favoriete supermarkt van deze roadtrip, waar ze lekker veel gezonde organic eten hebben. We namen allebei weer een salade van de deli en kochten allebei een Vitamin Water, ons favoriete drankje hier.

We reden eenmaal verkeerd, waardoor we nog een omweg moesten maken ook. Toen we het even helemaal zat waren (vooral Larissa van al dat rijden door dit suffe landschap) stopten we de auto op een parkeerplaats in een piepklein gehucht genaamd Firebaugh en aten onze lunch op. Het was werkelijk waar zo heet hier in het midden van de vallei, wel 109 graden Fahrenheit, dus bijna 43 graden Celcius. We moesten een plastic zak onder onze kont leggen om te kunnen zitten!

Hierna hadden we wel weer even goede moed om het saaie landschap te trotseren en al meezingend met de foute muziek, kwamen we na een tijdje weer in wat mooier landschap. We reden nu door de goudgele heuvels.

Sophie wilde haar camera weer pakken, maar de batterij begaf het! Ook was de andere batterij leeg en van haar mini cameraatje was de batterij ook leeg, omdat we niets hadden kunnen opladen in Yosemite. Ze baalde echt enorm, omdat het landschap heel erg mooi werd. Ze voelde zich echt heel erg leeg zo zonder camera. Al gauw reden we door een nog mooier landschap toen we langs Gilroy reden. Gilroy staat bekend om de knoflook plantages en toen we Gilroy naderden zeiden we op precies hetzelfde moment dat we een onwijze knoflook geur roken. Het klopt dus echt, Gilroy is echt de garlic capital of California! Het landschap was hier zo mooi dat Larissa op een gegeven moment ineens de auto stopte toen we langs een bloemenveld reden (het leken wel tulpenvelden in Nederland) en ook kocht ze een hele grote bak aardbeien voor maar 6 dollar.

Na deze hele dag op kleine weggetjes rijden, kwamen we uiteindelijk bij de grote Interstate 101 uit, waarna we al snel in Monterey eindigden. Monterey ligt aan de kust en we hadden gehoopt op lekker strandweer, maar helaas, zoals Sophie al had gevreesd was het hier zoals zo vaak in juli heel erg mistig. We vonden het hotel (een Holiday Inn) vrij snel en gingen eerst maar eens even uitrusten. We hadden bedacht dat we ’s avonds wel naar de bioscoop wilden, dus gelukkig konden we via de WiFi in de hotelkamer al snel een bioscoop vinden. We reden naar de mall in Monterey en kochten daar kaartjes voor de film My Sister’s Keeper, met o.a. Cameron Diaz. We hadden alleen nog geen avondeten gehad en alles in de mall was al dicht, dus helaas, we moesten door de drive-thru van de Jack in the Box rijden. Wederom slecht eten dus! De film was heel erg mooi. Het ging over een gezin waarvan de oudste dochter leukemie heeft. De jongste dochter is door middel van IVF opgewekt om te zorgen dat zij donor kan zijn voor het zieke meisje. De jongste dochter is nu 11 en wil dit niet meer en komt in opstand tegen haar ouders omdat ze niet langer slechts als donor behandeld wilt worden, waardoor het oudste meisje dus zal sterven. Het was een hele mooie, maar heftige film. Daarna zijn we nog lang blijven zitten om te praten. Uiteindelijk reden we weer terug naar het hotel en sliepen we pas heel laat.

Dag 11: De ultieme picknickplek!

2009-07-18T20:35:00.000-07:00

Om 5 uur in de ochtend, toen we lekker lagen te knorren, werden we allebei wakker van geschreeuw. We wisten al wel hoelaat het was, want mensen moeten schreeuwen als er beren in de buurt zijn! Terwijl we doodstil in bed lagen te luisteren, hoorden we de beren steeds dichterbij komen. Dat kon je horen, omdat je kon horen als een beer met zijn poot de bear proof boxen open probeerden te maken. De geluiden kwamen steeds dichterbij, en op een gegeven moment lagen wij doodsbang in bed omdat er een beer, of meerdere, pal langs onze tent liepen en vervolgens onze box open probeerden te maken! ik riep naar Sophie 'Sophie, Sophie, we moeten schreeuwen om ze weg te jagen!!'. Sophie reageerde daar op met 'neeee, wees nou maar stil!'. Maar terwijl we dat naar elkaar riepen schrok de beer daar natuurlijk al van, en toen hij ontdekte dat hij onze box no way open kon krijgen liep hij verder naar de volgende tent. Nog een kwartier lang hebben we doodstil liggen luisteren, met om ons heen allemaal geroep van andere mensen, en toen vielen we weer in slaap.

Na een gebroken nacht stonden we om 10.00 uur op en gingen we ons douchen in het toiletgebouw. Gelukkig stond er geen wachtrij, wat gisteravond om 12 uur wel het geval was! Nadat we ons hadden aangekleed en onze spullen bij elkaar hadden gezocht zijn we ontbijt wezen halen bij de winkel op de camping en vervolgens zijn we naar de 'Lower Yosemite Falls' gegaan. Via een pad door het bos kwam je aan bij de waterval. We zijn over de stenen naar beneden geklommen en hebben zeker anderhalf uur op een steen in het water gezeten, met uitzicht op de prachtige waterval. Sophie was in eerste instantie wel enigszins teleurgesteld. Ze was jaren geleden al bij de Bridalveil Falls geweest, ook in Yosemite en deze waren veel groter. Omdat de Yosemite Falls de naam Yosemite dragen, had zij verwacht dat dit wel het hoogtepunt zou zijn. Na de eerste teleurstelling was het natuurlijk wel echt een prachtig uitzicht, zo met de voeten in het water genieten.

Na de waterval hebben we ons door de shuttlebus terug laten rijden naar onze auto. Met onze auto zijn we vervolgens weer teruggereden naar Curry Village, waar we in de rij gingen staan voor het raften. We kregen een reddingsvest, peddel en een boot. De boot moesten we samen naar de rivier slepen, en zwaar dat hij was! Bij het strandje aangekomen lieten we onze boot in het water en sprongen we er in. De next 2 hours voeren we over de rivier tussen een prachtig landschap van enorme bergen en bossen door, schitterend! Af en toe maakten we een stop om te zwemmen of om even op een strandje te zitten.

Aan het eind kwamen we een local American, wonende in Yosemite, tegen in zijn kano die ons een drankje aanbood. Sophie koos voor een margarita, maar besefde later pas dat we er voor getekend hadden om geen drank in onze boot te hebben, oops! Uiteraard heeft ze het flesje pas naderhand open gemaakt. Deze zelfde Amerikaan, Dennis, bood ons een lift aan terug naar Curry Village. Dit aanbod sloegen wij niet af en in de auto bood hij zelfs aan om 's avonds met ons naar Glacier Point te rijden. Wij vertelden namelijk dat we dit graag wilden gaan doen, en hij wilde er ook nog graag een keer heen, maar hij vindt het niet leuk om er in zijn eentje heen te gaan. We besloten het zekere voor het onzekere te nemen en sloegen het aanbos met een smoesje af. De kans is klein dat hij iets van plan is, maar je weet het maar nooit! Het was een erg aardige man hoor, niet daarvan, maar hij zag er nogal verwilderd uit en wij zouden dan helemaal alleen met hem zijn, en dat vonden we niet zo'n prettig idee. Bovendien wilde wij gewoon met onze eigen auto met z'n tweetjes dit gaan doen, als je met iemand anders mee gaat ben je toch afhankelijk van die persoon, en daar houden wij niet van. Dennis gaf ons nog zijn e-mail en achternaam en toen hebben we afscheid van hem genomen.

In de auto hebben wij onze natte kleding uitgetrokken en droge kleren aangedaan. Vervolgens zijn we richting Tunnel View gereden, waar we een prachtig uitzicht hadden over de valley.

Vanaf Tunnel View zijn we doorgereden naar Glacier Point, een bergtop van 2220 meter boven zeespiegel hoog en 975 hoog vanaf de valley, die we via een enorm lange haarspeldbochtenweg bereikten. Overal wordt aangegeven dat je vanaf Glacier Point het mooiste uitzicht hebt over Yosemite, maar wij zijn het daar niet mee eens!

Na Glacier Point, waar we maar hooguit 5 minuten zijn geweest voor foto's, zijn we teruggereden naar een pad dat naar Sentinel Dome leidt. Vier jaar geleden is Larissa daar ook geweest en daar heeft ze toen Nancy uit North Carolina ontmoet. De zon ging echter al bijna onder, dus we moesten opschieten, want we wilden voor zonsondergang boven op de top staan! Larissa herinnerde zich een korter pad naar Sentinel Dome, en Dennis had ook aangegeven dat er een korter pad naar Sentinel Dome leidt (de langere route is 3,5 kilometer), en we hadden het geluk dat we die route vonden, anders waren we nooit voor zonsondergang op Sentinel Dome geweest! Het was alleen wel een enorme klim om op de top te komen, serieus, wat waren wij buiten adem zeg!! Eenmaal boven op de top van de berg werden we beloond door een enorm mooi uitzicht over Yosemite National Park. Bij Glacier Point kun je niet achter je kijken, maar op de top van Sentinel Dome kun je 360 graden om je heen kijken, schitterend gewoon!

Nadat we eerst wat foto's hadden gemaakt, gingen we lekker picknicken, op de ultieme picknickplek! (It really can't get any better than this)

We waren alleen niet erg slim geweest om Yosemite in te gaan zonder zaklamp en ook nu hadden we deze eigenlijk hard nodig, omdat het heel snel donker werd. Gelukkig konden we mee naar beneden lopen met drie Amerikaanse meisjes die we op de bergtop hadden ontmoet. Zo kwamen we toch weer veilig aan bij de auto.

We reden terug naar Curry Village en gingen slapen in onze tent; de laatste nacht tussen de beren!

Dag 10: Slapen tussen de beren in Yosemite!

2009-07-18T19:49:00.000-07:00

Lake Tahoe, 09.00 AM:

*knock, knock* 'housekeeping!'

'No!'

*schoonmaakster opent deur* 'Housekeeping!!'

'NOOO!!'

Zo werden wij vanochtend wakker. Veel te vroeg, want we sliepen die avond ervoor pas laat omdat we onze blog moesten updaten. Toen we ons hadden aangekleed en onze spullen hadden ingepakt en in de auto hadden gezet, zijn we ons gaan uitchecken (net op tijd, iets voor 12.00) en vervolgens zijn we naar de supermarkt vlakbij ons hotel gereden. We hadden niet ontbeten in het restaurant van het hotel, omdat dat maar tot 10.00 uur kon en we allebei geen zin hadden om zo vroeg op te staan, dus we hebben lekker ontbijt gehaald bij de supermarkt tegenover ons hotel. Ook hebben we eten ingeslagen voor de lunch, omdat ons plan was natuurlijk weer ergens te gaan picknicken. Dit keer vonden we een mooi plekje langs een rivier, waar we op de rotsen onze lunch hebben verorberd.Via een prachtige (om)weg met mooie bergen en bossen, reden we naar Bodie, een afgelegen spookstadje.

Om bij Bodie te komen moet je eerst kilometers over een lange asfaltweg rijden, en daarna nog een kilometer of 4 over een onverharde weg. Vanaf het moment dat je de weg richting Bodie inslaat kom je helemaal niks meer tegen, het ligt echt helemaal in de middle of freakin' nowhere dus!

Ergens eind 18e eeuw is Bodie gebombardeerd en daarna is er nog een grote brand geweest. Het resultaat daarvan is dat Bodie een spookstad is geworden. Eens woonden er 10.000 mensen, maar van die grote stad is door het bombardement en de brand nog maar een klein deel over. De huizen en het interieur werden intact gehouden, daarom is Bodie het meest authentieke spookstadje van het Wilde Westen. Na ongeveer een half uur te hebben rondgelopen en foto's te hebben gemaakt gingen we weer verder, want we hadden nog een lange weg te gaan naar Yosemite National Park!

Vanaf Bodie reden we over een prachtige weg, met uitzicht over Mono Lake, naar Mono Lake. De weg die we reden was helemaal recht en we waren de enigen die er reden. Terwijl we over die prachtige, op moment eenzame road reden luisterden we naar het liedje 'California Dreamin', heerlijk, het ultieme roadtrip gevoel!

Aangekomen bij Mono Lake parkeerden we onze auto en liepen we over een houten pad naar het water toe. Mono Lake is een zoutmeer (drie keer zouter dan de zee) dat meer dan 1 miljoen jaar geleden is ontstaan. Het is het grooste zoutmeer van Noord-Amerika. Het meer staat bekend om de tufa's; vreemd gevormde kalksteentorens in het water en op de oever. Wij waren er rond zonsondergang, een prachtig tijdstip om het meer te aanschouwen. Uiteraard heeft Sophie heel veel prachtige foto's van het meer en de tufa's gemaakt.

Na Mono Lake reden we dan nu echt door naar Yosemite National Park! Yosemite is een enorm groot park met enorme bergen, bossen, hoge watervallen, (wilde) rivieren, meren, mammoetbomen en alpenweiden. Het park heeft een oppervlakte van iets meer dan 3000 km2, enorm groot dus! Bij de ingang moesten we entreegeld betalen, dat een week geldig is. Er is een aantal campings en hotels in het park, maar de meeste mensen verblijven op een camping of hotel buiten het park, en zij kunnen dus ook een week lang het park in en uit rijden. Op een gegeven moment, vlak voor zonsondergang, zijn we gestopt op een mooi plekje bij een meer, omdat we nog moesten eten! We haalden onze voedselvoorraad tevoorschijn en gingen zittend op een steen dineren, met een prachtig uitzicht.

Helaas werden we lekgeprikt door de muggen, dus al snel moesten we naar de auto verkassen en hebben we ons avondeten daar naar binnen gewerkt. Toen we ons eten op hadden, rond 9 uur, reden we weer verder, en pas om 11 uur kwamen we aan bij Curry Village, onze camping.

We parkeerden onze auto en gingen inchecken. We waren bang dat onze canvas tent al weggegeven zou zijn aan anderen, omdat we zo laat waren en niet meer hadden gebeld dat we laat in de avond zouden komen (we hadden geen bereik en 's ochtends namen ze niet op), maar dat was gelukkig niet aan de orde. Bij het inchecken kregen we te horen dat we AL het voesel en andere ruikende dingen uit de auto moeten halen en in een bear proof box moesten doen. Denk aan tandpasta, zonnebrandcreme, dagcreme, shampoo, reinigingsdoekjes, lippenbalsem, brilpoetsdoekjes, waterflesjes, lotions, etc. werkelijk ALLES met een geur moest je uit de auto halen! Man, man, man wat een karwei was dat! We moesten alle tassen en vakjes van de auto controleren op etenswaren, drinken en andere ruikende producten, want anders 'breken' de beren dus in in je auto. Bij de check-in balie lieten ze ook een filmpje zien van een beer die zo met z'n klauw de ruiten van een auto kapot slaat en naar binnen gaat om eten te pakken dat hij geroken heeft. Een beer heeft namelijk een ontzettend goed reukvermogen, hij kan van 3 kilometer (!!!) afstand al een dood hert ruiken! Nou, jullie kunnen je vast wel voorstellen dat wij ontzettend baalden, want we zijn zeker drie kwartier bezig geweest om er zeker van te zijn dat ALLES dat ook maar een beetje ruikt uit de auto was gehaald! Onze koelbox dumpten we in een bear proof box vlakbij onze auto op de parkeerplaats, en onze toilettassen en andere ruikende spullen moesten we in een box bij onze tent doen. Er mocht dus ook helemaal NIKS van etenswaar of toiletartikelen mee de tent in, want andere komen de beren dus ook je tent in om je eten te jatten. Beren doen de mensen gelukkig niks, ze zijn zelfs bang voor ons, dus we werden geinstrueerd om hard te gaan schreeuwen als we we een beer tegen zouden komen, want dat schrikt ze af.

Nou, om half 1 lagen we dan ein-de-lijk in onze bedjes in onze tent. De tent bestaat uit 2 losse bedden, een stoel en een klein kastje. Ook is er 1 lamp in de tent. De mensen die mij en Sophie goed kennen, weten wel dat wij verslaafd zijn aan lippenbalsem, en dus echt niet zonder kunnen. Helaas voor onze moesten we dus ook onze lippenbalsem in de bear proof box doen, aarg!! Sophie werd helemaal gek in bed zonder waterflesje en zonder lippenbalsem naast haar bed en ik had een enorme laag vaseline, als voorraad, op mijn lippen gesmeerd, haha. Rond een uur of half 2 sliepen we eindelijk.

Dag 9: Lake Tahoe

2009-07-16T11:31:00.000-07:00

Heerlijk, een hele dag in Lake Tahoe! Om 8 uur ging de wekker, maar we deden lekker rustig aan en pas om half 10 zaten we in de ontbijt zaal van ons hotel. Het ontbijt was complimentary, wat dus inhoudt dat het gratis is. (Nou ja, het zit natuurlijk wel bij de prijs al bij inbegrepen, maar je hoeft er niet extra voor te betalen) Het was geen buffet, maar we kregen gewoon een menukaart met allemaal Amerikaanse ontbijt dingen er op zoals pancakes, eggs en oatmeal. Larissa nam de pancakes & eggs combo, en Sophie ging voor de traditionele Southern dish biscuits with gravy and grits. Alleen was ze een beetje misselijk geworden door de chocolademelk, dus veel van haar ontbijt heeft ze niet op kunnen eten.

Na het ontbijt ging Larissa op veiligheidsspeldjes jacht, omdat het clipje van haar bikini was gebroken. Bij de Longs Drugs hadden ze deze gelukkig en daarna is ze direct maar gaan tanken. Omdat ze toch al on the road was, ging ze ook nog maar even langs de supermarkt om onze lunch voorraad te vergroten voor in de koelbox. Ze kocht twee soorten brood (sourdough en Dutch crust), druiven en nog andere lekkere dingen voor de lunch. Sophie was intussen gewoon op de hotelkamer, foto’s aan het sorteren op de computer.

Rond een uurtje of twaalf sprongen we de auto in om een stukje om het meer heen te gaan rijden. Feitelijk hadden we namelijk het meer nog niet eens echt gezien! We waren eerst van plan om een rondje om het hele meer te gaan rijden, maar dit zou toch wel erg lang duren. Daarom besloten we op zoek te gaan naar een leuk, klein strandje waar het niet al te vol was. Dat vonden we vrij snel, bij Cave Rock, in Nevada. Lake Tahoe ligt namelijk op de grens van Nevada en California en ons hotel staat heel erg dicht bij de stateline, dus we reden zo Nevada in. We moesten $ 6 aan entrance fees betalen, maar we hadden geen cash, dus moesten we eerst weer omkeren en bij de supermarkt geld pinnen. Daar kochten we direct ook een lekkere frappuccino bij de Starbucks, zodat we die mee het strand op konden nemen. Het was inderdaad een mooi klein strandje, waar het niet al te druk was. Het water van het meer was ijskoud, maar we hebben er wel (meerdere keren) in gezwommen. Op de bodem van het meer ligt allemaal goud, maar zulke kleine stukjes dat je ze nauwelijks vast kunt pakken. Het glinstert wel heel erg.

Nadat we genoeg zon hadden opgevangen (de zonnestraling is hier boven in de bergen natuurlijk erg fel) wilden we verder rijden. Eerst stopten we nog even in het dorpje Heavenly (ja dat heet echt zo!) en hebben we wat geshopt in de Quicksilver/Roxy winkel en nog wat extra boodschappen gedaan. Larissa kwam namelijk met het goede idee om in plaats van te gaan lunchen, ergens heen te rijden voor het avondeten en dan te picknicken voor het diner. We hadden in ons hoofd het al helemaal bedacht: Een prachtige picknickspot met uitzicht over het meer met de ondergaande zon. We reden nu dus de andere kant op, langs het gedeelte dat in California ligt. We stopten als eerste bij een strand waar ze ook picknickplaatsen hadden, stond aangegeven. Deze konden we alleen niet vinden en bovendien was het een strand waar ook honden mochten komen. Dat wilden we natuurlijk niet. Dus gingen we weer de auto in en reden we nog een stuk verder. De weg liep omhoog de bergen in en op een gegeven moment kwamen we bij een uitzichtpunt. Ook hier stopten we, maar hier hadden ze geen picknicktafels, dus wilden we hier ook niet blijven om te eten. Wel hebben we hier lang gestaan om foto’s te maken en van het uitzicht te genieten. Het was werkelijk waar zo mooi!

We reden nog een stukje verder en uiteindelijk kwamen we terecht bij Sugar Pine Point State Park, waar je ook entrance fees moest betalen. Er was niemand meer bij de ingang, maar er lagen wel enveloppen waar je het geld in kon doen. Eerlijk als wij zijn, betaalden we voor de toegang en reden we verder de parkeerplaats op. Vanaf de parkeerplaats zagen we een hele boel picknicktafels. Maar deze waren alleen in het bos! En wij hadden zo gehoopt op een plek met uitzicht. Omdat er op het bordje ook had gestaan dat er hier een strand was, liepen we elk een andere kant op, om het strand (+ tafel?) te zoeken. Uiteindelijk renden we naar elkaar terug met de mededeling dat we beide iets gevonden hadden! We liepen als eerste naar Larissa haar gevonden bankje toe, maar even verderop was Sophie’s picknicktafel en daar besloten we te gaan zitten, dat is toch wat handiger met al dat eten. We hadden ook de hele koelbox meegesleept, die behoorlijk zwaar was van al het eten!

Het was echt een perfect plekje. Precies waar we naar hadden gezocht! Aan het strand, met uitzicht over het meer. Echt super mooi. Goede les voor ons: Niet opgeven, gewoon doorgaan net zolang tot je vindt wat je wilt. We installeerden ons met alle spullen. We hadden dus die twee soorten brood, kipfilet, tomaatjes, komkommer, avocado, stukjes honey-glazed kip, pasta salade, hele lekkere organic vegetable chips en nog veel meer.

We zaten net lekker te eten toen er een auto naar ons toe kwam rijden, met een ranger er in. Toen hij aan kwam rijden en aanstalten maakte om te stoppen waren onze eerste gedachten van ‘oh nee hij komt ons vertellen dat het park gaat sluiten’, of ‘hij komt ons vertellen dat we hier geen troep achter mogen laten,’ maar nee. Hij vroeg ‘Are you Sophie?’ Waarop ik dus antwoordde dat ik dat inderdaad was, en tegelijkertijd dacht hoe hij dat nou kon weten? Op mijn envelope met het geld had ik immers alleen maar mijn achternaam geschreven. Hij stapte de auto uit en hield mijn portemonnee in zijn hand. Was ik dus mijn portemonnee vergeten bij de ingang! Ik had nog zo tegen Larissa gezegd toen ik ‘m neerlegde om een pen te pakken, dat ik ‘m niet moest vergeten! Wat een geluk dat de ranger ‘m kwam brengen! We maakten direct gebruik van de gelegenheid en vroegen de ranger (die volgens Larissa wel cute was, maar volgens Sophie een snor had) of hij een foto van ons wilde maken, zo bij onze perfecte picknick spot.

Nadat we genoeg hadden gegeten en ook nog eens de eendjes hadden gevoerd, gingen we maar weer weg. Terwijl we alles aan het inpakken waren, hoorde Larissa ineens een grom. Het was al flink donker en ze vroeg of ik dat geluid had gemaakt. Dat was niet zo, en ineens waren we toch wel heel erg bang voor beren. We hebben hier langs de weg namelijk bordjes gezien dat ze hier zitten, dus ineens was die afgelegen picknickplek (weliswaar in een state park) niet zo leuk meer, en wilden we maar wat graag die ranger bij ons. We liepen maar zo snel mogelijk naar boven terug naar de parkeerplaats. Gelukkig was het loos alarm, maar toch was het behoorlijk spannend. We reden terug naar het hotel en gingen eigenlijk pas vrij laat slapen.

Nu gaan we echt op berenjacht in Yosemite! Nou ja, hopelijk zien we er eentje vanuit de verte.

Dag 8: Sacramento en Gold Country

2009-07-16T00:55:00.001-07:00

Het slapen bij Megan en Brandon was erg prettig. Het bed was lekker en ’s ochtends kregen we een heerlijk ontbijtje voorgeschoteld. Het zijn echt hele aardige mensen en we vonden het jammer dat we nu al weer weg moesten. Brandon werkt thuis en aangezien wij in zijn kantoortje sliepen, moesten we om 8 uur eigenlijk al er uit zijn. Maar dat was niet zo erg, want we hadden toch een heel erg druk schema. We waren blij dat we Megan een lift konden geven naar de stad, zodat we iets terug konden doen voor hun gastvrijheid.

Megan had Sophie een klein plattegrondje van downtown Sacramento laten zien, omdat er heel veelone way streets zijn, dus we wisten gelukkig hoe we moesten rijden. We gingen als eerste naar de Target, een super grote winkel waar je werkelijk waar alles hebt. Wij wilden op de foto met het logo van de Target en moesten daarvoor op een paaltje staan en stonden we dus letterlijk voor paal, omdat de Amerikanen achter ons het maar héél vreemd vonden dat we op de foto wilden met zo’n winkel. Maar kom op, voor ons is dat leuk, want dat hebben ze in Europa niet!

In de Target moesten we een koelbox kopen voor tijdens de roadtrip en natuurlijk ook spullen voor er in. Zoals jullie waarschijnlijk wel wat ons gewend zijn, kwamen we uiteraard met veel meer spullen dan dat naar buiten. Hierna reden we naar de Capitol Mall, zodat we naar het State Capitol konden, het ‘kantoor’ van Arnold Schwarzenegger, de governor van California. Een erg mooi gebouw, omringt door palm- en andere bomen.

Hierna liepen we via downtown Sacramento en een shopping mall naar Old Sacramento. Dit is het oude gedeelte van de stad, aan het water. Alleen overstroomde het oude gedeelte vroeger heel erg veel, dus nu hebben ze een stuk hogerop de heuvel gebouwd. Alleen is het dus eigenlijk hartstikke nep! En dat zag je ook wel. Stiekem toch wel een beetje jammer, maar later die dag gingen we nog naar andere plaatjes. Ook was er een oude dixie boot, maar ook die was natuurlijk niet ‘echt’.

Daarna liepen we maar zo snel mogelijk terug naar de auto. Het was al 1 uur ’s middags en hadden nog een groot stuk te rijden. Megan en Brandon hadden ons geholpen bij het bedenken van een leuke route door Gold Country (daar waar goud is gevonden vroeger, dus allemaal schattige oude goudzoekers plaatsjes), maar dat was wel een lange route, over kleine wegen in plaats van de grotefreeway. Het was echt stik- en stikheet in de auto, de lucht buiten was nog koeler en het was buiten al 40 graden Celcius! We werden echt compleet gek van de hitte daar in Sacramento.

Eenmaal on the road again ging het vrij vlotjes en werd het al snel koel. We namen de afslag naar Auburn, een wel echt authentiek goudzoekersstadje. Heel erg schattig, met een mini postkantoortje en brandweerkazernetje, en overal hingen Amerikaanse vlaggen. We hebben hier bij een bakker vers brood gehaald, want we wilden ergens onderweg picknicken. Dat is namelijk veel goedkoper dan altijd en overal ergens lunchen in een restaurant. Bovendien kom je zo nog eens op mooie plekjes.

Dat we altijd de mooiste plekjes weten uit te zoeken bleek wel weer toen we langs de American River reden in het Auburn State Recreational Area. Een canyon met een riviertje er door heen en prachtige bossen. We stopten de auto en namen onze picknickspullen mee. We liepen het water door en gingen midden in de rivier op een stenen bedje zitten picknicken. Sophie had het al snel heet en ook al had ze haar bikini niet bij zich, toch dook ze al snel het water in, gewoon in haar bh. Ach, wat maakt het uiteindelijk ook uit? Larissa volgde ook al snel. Het water was echt ijs- en ijskoud, maar ontzettend verfrissend na die warme wandeling door Sacramento eerder op de dag.

Nadat we weer opgedroogd waren reden we weer verder over de highway 49, een klein kronkelend weggetje langs piepkleine plaatjes zoals Cool (hoe cool is dat?!) en Coloma (bestaande uit zes koeien, een postkantoor en wat weilanden). We wilden eigenlijk nog langs Sutter Creek, een ander schattig goudzoekers plaatsje, maar we namen per ongeluk een verkeerde route en kwamen uiteindelijk op de grote freeway naar Lake Tahoe terecht. Toen zijn we maar op de freeway gebleven richting Lake Tahoe. We kwamen nog door El Dorado Forest, een prachtig natuurgebied. Natuurlijk stopten we af en toe bij wat vista points voor de foto's.

En..uiteindelijk was daar Lake Tahoe! Na een urenlange rit (meezingend met lekker foute muziek) zagen we eerst vanuit de bergen het grote meer, en even later reden we er zelf langs. We vonden het hotel vrij snel en lag echt vlak naast de stateline met Nevada. We checkten in bij ons hotel en kregen echt een prima kamer, met groot kingsize bed! Lekker luxe voor een paar daagjes! We hadden ontzettend honger gekregen van die lange rit en zijn direct gaan eten. We hadden vanuit de auto al gezien dat er een Applebees dicht in de buurt zat, dus daar liepen we zo even heen. Larissa had al van veel mensen positieve verhalen daar over gehoord en Sophie had er al eens eerder gegeten, dus we waren beide tevreden met onze keuze. Het eten was ook erg lekker. Larissa had spareribs (goh) en Sophie had fajitas, omdat Larissa geen Mexicaans lust maar zij het wel heel erg lekker vindt. Naderhand waren we zo moe, dat we eigenlijk vrij snel in bed zijn gaan liggen.

Dag 7: Roadtrip begint! Auto ophalen, Napa en Sacramento

2009-07-15T23:41:00.000-07:00

De dag van het begin van de roadtrip! We stonden rond een uur of 9 op en zijn de hele ochtend bezig geweest met het het inpakken van al onze zooi en onszelf klaar te maken voor de roadtrip! Om 13.00 uur stond de taxi voor de deur die ons naar het busstation in San Rafael bracht. We hadden geluk, want we konden gelijk de bus in naar San Francisco. Toen we na een uur midden in de stad uitstapten zijn we eerst een lekkere sandwich gaan halen, want we hadden nog niet geluncht. Wat was het warm vandaag in de stad! Normaal gesproken is het tussen de 16 en 20 graden in San Francisco, maar vandaag was het zeker weten 25 graden in de stad! Zaten wij daar met onze spijkerbroeken, haha. Nadat we onze sandwich naar binnen hadden gewerkt liepen we naar het station van de BART (Bay Area Rapid Transit), het metrosysteem van San Francisco. De BART bracht ons naar het vliegveld van SF, waar ze onze huurauto op moesten halen. Bij de balie van Alamo, de organisatie waar wij onze auto gehuurd hebben) stond geen rij, dus we waren gelijk aan de beurt! Het hele gebeuren aan de balie duurde maar 5 minuten, lekker vlot! Daarna liepen we door naar de garage, waar een medewerker van Alamo ons vertelde dat we zelf een auto uit een bepaalde rij uit mochten zoeken, cool!! We kozen voor een zilvere KIA Sportage, een midsize SUV, een vrij nieuwe nog! We stapten in de auto, reden naar de uitgang, waar ze onze papieren nog even moesten laten zien, en reden zo weg. Ging dat even snel allemaal!

Goed, voor de mensen die mij, Larissa, een beetje kennen, weten wel dat verdwalen mijn specialiteit is. We hadden verwacht dat we met een uurtje weer in San Rafael zouden zijn, maar dat werden er uiteindelijk twee! Niet omdat we verdwaald waren, maar omdat we een aantal keer verkeerd reden. Sophie weet namelijk echt perfect de weg terug naar San Rafael (en ze is een kei in kaartlezen, niet sarcastisch bedoeld, honestly), maar in de VS worden exits (afritten) wel aangegeven, maar vaak slechts 1 keer, en dan al vlak voordat je af moet slaan, maar niet op het moment dat de afrit er écht is. Soms wordt het wel vaker aangegeven, maar het is gewoon erg onduidelijk aangegeven op het moment dat je echt de exit moet nemen, dus een ‘aantal’ keer hebben we de exit gemist, haha. Het aantal U-turns dat we hebben moeten maken (ja echt, je mag in de VS U-turns maken, tenzij anders staat aangegeven) zijn dan ook niet op 2 handen te tellen! Maar door al die U-turns zijn we uiteindelijk wel via een heel mooie weg weer richting de Golden Gate Bridge gereden, namelijk langs de kust! Op een gegeven moment kwamen we ook bij een uitkijkpunt uit met uitzicht op de GGB, zo mooi! En daarna reden we daar dus zelf overheen, echt zooo gaaf om zelf achter het stuur over de Golden Gate Bridge te rijden! De auto (een automaat, of course) rijdt trouwens heerlijk, en hij heeft ook cruise control, ideaal! Toen we ein-de-lijk bij het huis van Autumn aankwamen, na een rit van 2 uur (waar dus eigenlijk 1 uur voor staat, oops), hebben we onze spullen in de auto gezet en kon onze roadtrip eindelijk beginnen!

Om kwart voor 7 reden we weg van huis en al vrij snel reden we Sonoma en Napa in. En mooi dat het daar is! Sophie vroeg zich echt af waarom ze nog nooit eerder in Napa (wel Sonoma) is geweest, in het jaar toen ze in San Rafael woonde, want het is echt zo dichtbij! We reden door prachtige wijngaarden met mooie heuvels, met een ondergaande zon. Echt schitterend! Napa staat bekend om de vele wijngaarden, het heeft wel wat weg van Toscane volgens Sophie.

Toen we bij Napa (de stad) aankwamen vonden we downtown een leuk restaurantje waar we heerlijk (buiten) hebben gegeten. Allebei hadden we een salade met blauwe kaas, appel, rozijnen en balsamico azijn. Larissa had er geroosterde rode aardappels bij gekozen en Sophie garlic bread. Napa is trouwens een erg mooi stadje, jammer dat we er maar zo kort konden zijn!

Na het eten gingen we weer gauw on the road, want we hadden nog een aardig lange weg te gaan, en het was al aardig laat! Van Napa tot Sacramento, onze eindbesteming van vandaag, hebben we alleen maar op de freeway (snelweg) gereden. We wilden eigenlijk een andere, langere route nemen, door Napa County, maar dan zou het echt te laat worden. Deze avond zouden we namelijk gaan couchsurfen, en we vonden dat het niet konden maken om veel later dan 10 uur aan te komen zetten. In Sacramento zijn we uiteraard weer 1 keer verkeerd gereden, omdat we een exit gemist hadden. Uiteindelijk kwamen we om half 11 aan bij Megan en Brandon, onze couchsurfers van vandaag! Megan en Brandon wonen in een leuk huurhuis in een leuke en mooie buurt in Sacramento, vlakbij het centrum. We hebben zeker nog een uur gekletst voordat we naar bed gingen. Uiteraard hebben we ze ook een pak stroopwafels gegeven en cheesy Delfsblauwe placemats, wat ze erg leuk vonden! Megan en Brandon zijn in de dertig en zijn echt super aardige en gezellige mensen. We konden het niet beter treffen! Sophie en ik sliepen op een uitklapbed op het kantoor van Brandon. Ze hebben twee badkamers (zoals veel Amerikanen) dus Sophie en ik hadden samen een eigen badkamer. Rond een uur of 12 gingen we slapen, in het hete Sacramento!

Dag 6: Rustig dagje

2009-07-14T21:44:00.000-07:00

Vanochtend moesten we al vroeg opstaan (07.30) omdat we om 09.00 bij de kerk moesten zijn. We sliepen vannacht pas om een uur of 03.30, dus we waren nogal brak toen we wakker werden! Gelukkig woont Julia (in haar super mooie Amerikaanse huis) in San Anselmo, dus heel ver was het niet.

Om 08.30 waren we klaar en liepen we naar de kerk in San Anselmo, waar we om iets voor 9 aankwamen. Autumn stond al op ons te wachten en toen we net binnen waren begon de dienst al. Autumn is katholiek dus we gingen uiteraard naar een katholieke kerk. Voor Larissa was het de eerste keer in een katholieke kerk, maar Sophie was natuurlijk al veel vaker in die kerk geweest. De dienst was nogal saai (zacht uitgedrukt), maar wel interessant om te zien hoe het er aan toe gaat in een katholieke kerk, omdat wij allebei protestant/hervormd zijn.

De dienst duurde gelukkig niet zo lang, na een uur stonden we alweer buiten. Vervolgens reden we naar Hilda's, een ouderwetse (breakfast) diner, waar we Autumn op ontbijt trakteerden.

Na het ontbijt ging Autumn weer naar huis en gingen wij nog even rondlopen in het schattige centrum van San Anselmo. Natuurlijk hadden wij weer geluk, want toen we langs Bubba's liepen, liep die leuke dude daar ook buiten te serveren! We (naja, vooral Larissa) hoopten al dat we hem nog tegen zouden komen, haha. Zeker weten dat wij aan het eind van onze trip nog daar gaan eten!

Goed, na wat in de winkelstraat te hebben rondgelopen gingen we terug naar het huis van Julia, want daar lagen onze spullen nog. Julia en Casey waren net aangekleed, de lucky bastards. Julia bracht ons en Casey naar het huis van Casey, en daar zijn we nog ongeveer een halfuurtje geweest. Het 'kleine' broertje van Casey was er ook (die inmiddels dus niet meer zo klein was), tot grote vreugde van Sophie, want ze is stiekem al jaren 'verliefd' op 'm, zo'n schatje is het. Nadat Casey ein-de-lijk haar bikini had gevonden reden wij met z'n drieen terug naar het huis van Autumn in San Rafael. We trokken onze bikini's aan, smeerden onszelf in met zonnebrandcreme en vertrokken naar het community zwembad. Een community zwembad is een zwembad in de neighbourhood waar alle bewoners gebruik van mogen maken. We installeerden ons op de ligbedden en hebben de rest van de middag heerlijk liggen relaxen! Ook hebben we natuurlijk de nodige baantjes getrokken, na al dat geschrans van gisteravond;)

Casey moest rond een uur of 4 weer naar huis, en het was ook gelijk de laatste keer dat we haar zouden zien, snik. Casey woont namelijk met haar vriend in Australie en gaat volgend weekend weer terug naar het 'land down under'. Een troost is dat we haar aaaaltijd op kunnen komen zoeken in Australie, nice, weer een logeeradresje erbij;) We are good!

Om 5 uur moesten wij ook het zwembad verlaten, want ze gingen een bbq ofzo voorbereiden. Wij dik jaloers natuurlijk, want wij moesten zelf eten maken die avond en er was werkelijk niks in huis! Larissa heeft wat boterhammen met kipfilet op en 4 kiwi's, en Sophie een baked potato met squash (die gele groente). De rest van de avond zijn we bezig geweest met het updaten van onze blog en het kijken van de film 'Bride Wars', een erg leuke film! Ohja, we zijn ook al een beetje bezig geweest met het reorganiseren van onze koffers, want de dag erna zouden we eindelijk gaan roadtrippen!

(Ps: we zouden het leuk vinden als onze lezers een reactie achter zouden laten!)

(Pps: Pa & Ma [Evert en Gerry]: Bedankt voor jullie leuke reactie! We genieten volop!)

Dag 5: IELTS test voor Sophie, San Anselmo Beatles concert en sleepover bij Julia

2009-07-13T01:23:00.001-07:00

Vandaag was voor mij (Sophie) een grote dag. Zoals de meesten wel weten ben ik toegelaten aan de University of Cambridge voor een master, maar een van de eisen is dat ik wel een English Language Test doe, de IELTS test. Alle testcentra in Nederland zaten al vol, dus nu moet ik de toets hier maar doen in San Francisco. Ergens vind ik het onzin dat ik deze test moet doen. Ik heb een Engelse universitaire graad en ik heb les gegeven op dit niveau. Maar vooruit, wat moet dat moet. Ik moest me om 8 uur melden bij het testcentrum, dus ik moest al vroeg uit San Rafael weg. Ik had me goed voorbereid op het vroege vertrek dacht ik; ik zou de bus vanuit de wijk nemen en dan overstappen op het transit center. Alleen realiseerde ik me toen ik net wakker was (om 6 uur ’s ochtends!) dat deze bus vanuit de wijk helemaal niet ging, omdat het weekend was! Dat stomme bus systeem hier toch ook. Ik heb toen heel snel gedoucht en heb een taxi gebeld die me op zou komen halen om me naar het transit center te rijden. Deze taxi had ik wederom weer bijna gemist door een misverstand, maar uiteindelijk kwam ik toch veilig aan en even later zat ik in de bus naar de stad. Eenmaal daar aangekomen had ik nog wat tijd over, dus nam ik nog een ontbijt (banana nut bread, wederom een Amerikaanse favoriet van me) bij de Starbucks. Na tien minuten wachten liep ik naar de Golden Gate University, waar het test center was.

Ik was van te voren toch best wel zenuwachtig voor de toets en ik zag in de wachtruimte allemaal studenten met dikke IELTS-voorbereidende studieboeken voor zich. Oops, ik had me echt totaal niet voorbereid. Maar toen ik een gesprekje aanknoopte met deze studenten, had ik al wel snel het idee dat mijn niveau toch duidelijk een stuk hoger lag. Alles was heel erg officieel geregeld en ik mocht helemaal niets mee het klaslokaal in, alleen een flesje water en mijn paspoort. Oh en vooruit, mijn lippenbalsem mocht na uitleg dat ik er aan verslaafd ben en echt niet drie uur zonder kan ook mee. Als eerste kregen we de luister toets. Het niveau viel echt heel erg mee en ik kon alles echt heel erg goed volgen. Er ging een stukje over urban photography, dus terwijl iedereen zat te zwoegen, zat ik gezellig mee te luisteren over mijn grote interesse. Ook de lees toets viel me erg mee, ik was ruimschoots op tijd klaar en vond vooral de tekst over de Franse filosoof Rousseau en educational and child philosophy erg interessant. Past precies in mijn straatje! Ook bij de schrijf toets had ik veel geluk. Je moest een stuk schrijven over toerisme en of dit niet culturen uit elkaar dreef. Ik was het hier niet mee eens en heb een stuk geschreven over couchsurfing, dus wederom, mijn eigen interesse! Daarna hadden we even pauze en liep ik snel naar een Jamba Juice om een smoothie te halen. Om 1 uur was mijn spreektoets, dus ik had drie kwartier. Onderweg had ik een gesprek met een Zuid Afrikaan en daar ging het mis met mijn accent. Omdat Zuid Afrikaans meer lijkt op Brits, begon ik weer heel erg Brits te praten. Ik ben een ontzettende papagaai namelijk; als ik een accent hoor, neem ik het over. Doordat ik zowel in Engeland als Amerika heb gewoond, kan ik het allebei, al kan ik Amerikaans iets beter, iets natuurlijker. Afgelopen dagen ben ik dus van Brits naar Amerikaans geswitched, maar nu ineens, vlak voor mij spreektoets, wisselde ik weer naar Brits. Ik wist niet wat beter zou zijn voor mijn spreektoets en bleef Amerikaans praten tegen de mensen in de Jamba Juice, maar was echt totaal in de knoop met welk accent ik nou moest aannemen. (Mijn gedachtes zijn dan namelijk ook in een bepaald accent) Heel erg verwarrend en ik raakte er erg door in de stress van. Uiteindelijk besloot ik toch voor Amerikaans te gaan en de kans was het grootst dat ik toch tegenover een Amerikaan zou komen te zitten voor de spreek toets, dus dan kon ik me beter daar op richten. Maar bij de toets aangekomen, bleek het een Indiaas-Britse vrouw te zijn. Mijn accent wisselde nog erg, zodra ik het over Amerikaanse zaken had, praatte ik Amerikaans, maar toen ik het over mijn leven in Engeland had, wisselde ik toch automatisch naar Brits. (Overigens: Dit soort zaken is dus precies waar ik me voor interesseer en waar ik mijn master in ga doen, dus sorry voor het lange stuk er over, maar ik vind het zelf erg maf om mezelf als case study te zien) De spreek toets zelf was overigens ook echt een lachertje; ik moest onder andere praten over groente en fruit.

Na de test wilde ik naar het SFMOMA (San Francisco Museum of Modern Art) gaan, omdat ik daar al jaren heen wil, maar het komt er nooit van. En wederom ging het dit keer ook niet door. Op deze dag was namelijk net precies de opening van een nieuwe expositie van fotograaf Richard Avedon, waardoor er een ontzettend lange rij stond. Overigens heb ik de expositie al in Amsterdam gezien, dus had ik ook weinig zin in zo’n druk museum voor een expositie die ik al kende. Toen ben ik dus maar gaan shoppen in het grote winkelcentrum van San Francisco en kocht bij de Abercrombie een spijkerbroek. Daarna bij de Victoria’s Secret lingerie en uiteindelijk bracht ik de spijkerbroek toch maar terug, want ik vond in een andere winkel eindelijk de perfect little black dress voor Cambridge en die wilde ik dan liever hebben. Na het winkelen pakte ik de bus terug naar Marin, naar San Anselmo wel te verstaan.

Larissa had ondertussen een rustig dagje gehad. Zij bleef thuis bij Autumn en heeft lekker een beetje al onze bende opgeruimd, de was gedaan, gezellig met Autumn buiten in de tuin gezeten en zitten kletsen en een stuk voor onze weblog geschreven. Aan het einde van de middag vertrok zij ook samen met Autumn en Autie (Autumn’s dochter van 18) naar San Anselmo. Daar was ’s avonds namelijk een concert van een Beatles tribute band in het park. Zij waren er al veel eerder dan ik en hadden lekker eten bij Comforts gehaald, kipsateetjes, salades en de ultieme cupcakes waar mijn zus Anne en ik soms nog wel eens van dromen en wat voor mij een van de redenen was om terug te keren naar Marin deze zomer.

Mijn bus schema was natuurlijk weer erg gecompliceerd omdat het weekend was, maar uiteindelijk kwam ik even voor 8en ook aan en schoof ik lekker aan op het kleedje. Julia en Casey en haar ouders waren er ook. De band speelde erg goed en de sfeer zat er goed in. Marin County staat bekend om zijn hippie-sfeer en dat was hier ook goed te zien: Kindjes in blote billetjes, mensen in de meest bizarre outfits (zie onderstaande) die hun meest bizarre danspassen lieten zien en af en toe kwam er een walm wiet voorbij.

Ik had het al een beetje gevreesd, maar mijn oude gastgezin was ook aanwezig. Zij waren mijn tweede gastgezin in San Anselmo (voordat ik bij Autumn ging wonen) en we zijn niet erg ‘goed uit elkaar gegaan’ om het maar zachtjes uit te drukken. Ik was dus erg zenuwachtig en bang dat ze me zagen, maar tegelijkertijd wilde ik ze ook niet negeren en gewoon even dag gaan zeggen. De vader, David, speelde in de band en uiteindelijk toen het concert afgelopen was, zagen David en Kippie (de moeder) mij staan (we stonden ook op nog geen meter afstand van elkaar) en zei ik vriendelijk gedag. Ze herkenden me gelukkig direct en we hebben even staan kletsen. Het was redelijk ongemakkelijk, maar uiteindelijk viel het me alles mee.

Na het concert gingen we met Julia en Casey mee. Zoals we al eerder in een blog hebben verteld, had Julia ons namelijk uitgenodigd voor een sleepover om onze tijd op de high school te herleven en hele foute meiden films uit die tijd te kijken. Eerst gingen we (’s avonds laat!) naar de Safeway supermarkt om allemaal lekkers te kopen. Vooral Larissa ging helemaal los en kon niet kiezen, de ene chocoladetaart leek nog lekkerder dan de andere. Het is zo grappig. Ze past echt perfect bij dit vriendengroepje. Toen ik hier nog woonde, hoorde mijn Duitse vriendinnetje Moni er bij, zij was ook een exchange student en samen met Casey en Julia waren we vriendinnen. Larissa paste eigenlijk perfect in de rol van Moni vervangster en het klikt gewoon heel erg goed tussen de meiden, echt heel erg leuk om te zien!

Eenmaal thuis bij Julia gingen we eerst the Lizzie McGuire Movie kijken, wat natuurlijk echt een verschrikkelijk foute film is, maar toch konden we alle liedjes mee zingen. Ook de volgende film What A Girl Wants was erg fout, maar toch erg leuk om die films weer te zien waar we destijds zo gek op waren. Larissa had zich helemaal vol gegeten aan de chocoladetaart, ze was echt misselijk! Uiteindelijk gingen we rond een uurtje of drie slapen.

Dag 4: Een dag vol pech en gedoe

2009-07-13T00:15:00.001-07:00

Vanmorgen hebben we maar even rustig aan gedaan. Het is toch nog wel even wennen aan het andere ritme. Sophie wordt steeds super vroeg wakker, terwijl Larissa vandaag pas om 12 uur wakker werd! Natuurlijk wilden we niet de hele dag op ons gat zitten, dus nadat we ons rustig aan klaar hadden gemaakt, bracht Autumn ons naar de ferry terminal in Larkspur zodat we weer met de ferry naar San Francisco konden. Het waaide ongelooflijk hard op de ferry en Sophie is even naar buiten gepiept om toch wat foto’s te (laten) maken.

Eenmaal aangekomen in San Francisco liepen we eerst door de ferry building, wat tegelijkertijd ook een schattige mall is. We hebben hier een tijdje in een boekenwinkel staan kijken en verder nog langs andere winkeltjes gelopen. Vanaf de grote straat Market Street namen we een bus een stuk naar het zuiden, naar Hayes Street. Autumn had ons verteld dat daar leuke winkeltjes zaten, wat ook klopte, en bovendien wilden we naar Alamo Square. Hier staan namelijk hele schattige typisch San Franciscaanse Victoriaanse huisjes die ook in de serie Full House van vroeger voorkwamen. Bovendien is het uitzicht erg mooi.

Vanuit Alamo Square liepen we a few blocks down en kwamen we langs allemaal mooie huisjes en door straatjes. Een kleine selectie van het straatbeeld:

Uiteindelijk kwamen we op Haight Street uit. Haight & Ashbury is de hippie buurt van San Francisco. Janis Joplin en The Grateful Dead komen er vandaan, samen met nog vele andere artiesten en tot op het heden is de hippie sfeer te voelen. Maar je kunt er ook heel erg goed shoppen. Sophie’s prom dress van zes jaar geleden kwam hier ook vandaan en ook vandaag zijn we goed geslaagd met jurkjes kopen in de vele leuke winkels in deze buurt.

Intussen was het al weer 8 uur ’s avonds en alle winkels gingen nu toch echt wel dicht. Sophie had bedacht dat het misschien wel leuk was om naar Ocean Beach te gaan voor het diner. Lekker aan het strand dineren met ondergaande zon. We konden vanuit Haight zo de bus pakken. We stapten een paar haltes eerder dan nodig was uit, omdat we op die manier even naar de Safeway (een grote supermarkt) konden om wat dingen te kopen. Helaas bleek dat toen we eenmaal weer aan het lopen waren, het toch wel iets verder naar het strand te zijn dan we in eerste instantie gedacht hadden! En toen realiseerden we ons ook ineens dat het al bijna 9 uur was en de laatste ferry ging al om 21.35! Stonden we daar, in een buitenwijk SF, maar nog net te ver weg van het strand en bovendien hadden we daar nu toch geen tijd meer voor, want we moesten zo snel mogelijk bij de ferry building terecht zien te komen. De wijk was niet al te fijn, dus we besloten al snel om dan maar een taxi te laten bellen om ons zo snel mogelijk daar weg te krijgen. Dit hadden we zo geregeld bij een kleine liquor store, waar we een taxi konden bellen. Volgens de cassettebandjes-stem aan de telefoon zou de taxi er shortly aankomen. En dat duurde maar. En dat duurde maar. Intussen begon de tijd echt te dringen, was het donker geworden en stonden wij in de kou te wachten. Wat een stomme actie weer! Uiteindelijk besloten we maar op de bus te stappen die richting het centrum ging, dan kwamen we in elk geval in de goede richting. Ook al hadden we de ferry intussen lang en breed gemist, de bus naar San Rafael ging in elk geval nog wel. We hadden dus ook geen tijd om iets te eten, dus op weg naar de bushalte, gingen we maar even snel langs de McDonalds, het enige wat nog open was. En zo hadden we dus drie hamburgers binnen twee dagen gegeten. Precies wat niet wilden! Natuurlijk konden we de bushalte eerst ook niet vinden, maar gelukkig kwamen we er precies op tijd achter waar de halte was en zaten we veilig in de bus. De route ging maar tot het San Rafael Transit Center, het algemene busstation bij het centrum en dus moesten we maar een taxi nemen naar het huis van Autumn. Eindelijk veilig thuis. Dachten we.

Maar toen we de deur open wilden doen, bleek deze op slot te zitten! Amerikanen doen vrijwel nooit hun deur op slot, het is hier heel gewoon om de deur open te laten wanneer je weg gaat, maar nee hoor, vanavond was de deur op slot! Nou moet je weten dat Autumn’s huis aan de voorkant eigenlijk nog niet het huis is, maar slechts een muur met een deur er in. Daarna volgt de voortuin en pas daarna het echte huis. Wij klopten dus keihard op de deur, maar niemand hoorde ons. Autumn slaapt ook nog eens aan de andere kant van het huis, dus ze hoorde de bel ook niet. De garage was ook nog eens op slot, dus we wisten echt niet hoe het nou verder moest. In Lucasvalley werken de mobiele telefoons ook niet goed, dus de paar seconden dat we bereik hadden, hebben we direct gesmst en gebeld, maar we kregen Autumn met geen mogelijkheid te pakken. Uiteindelijk ben ik (Sophie) maar een poging gaan wagen om op het dak te klimmen. Vanuit daar kon ik dan namelijk wel de voortuin in springen en dan hopen dat de echte voordeur wel open was. We hadden de groene container naast een plantenbak gezet en konden er zo op klimmen. De eerste pogingen werkten niet echt, omdat ik niet zo groot ben en voornamelijk hele korte benen heb, dus ik kon me niet goed omhoog hijsen. Larissa deed ook een poging, maar het werkte gewoon echt niet. Uiteindelijk vonden we in de truck van Brian (de huisgenoot van Autumn) een stuk hout waarmee we een soort trappetje bovenop de plantenbak konden bouwen en daarmee redde ik het wel! En toen stond ik boven op het dak! Nou had ik direct met die adrenalinestoot door m’n lichaam heen al naar beneden moeten springen, maar ik wachtte te lang en daarna durfde ik toch echt niet meer. Het was toch wel heel erg hoog.

Larissa volgde me al snel op het dak en samen zaten we te overwegen wat onze volgende stap was. Natuurlijk was de sterrenhemel prachtig, maar we wilden toch wel graag ons bed in! Uiteindelijk liepen we maar naar de andere kant van het dak, daar waar Autumn’s slaapkamer zat en hebben we haar geroepen. Ze hoorde ons direct en heeft de voordeur open gedaan. Nadat we met enige moeite naar beneden waren geklommen, konden we dus eindelijk veilig naar binnen en gaan slapen!

Dag 3: San Francisco!

2009-07-12T18:28:00.000-07:00

Vanmorgen ging de wekker al om 7.00 uur, omdat we met Autumn mee zouden rijden naar San Francisco. Autumn moest om 10.00 uur beginnen met werken op het vliegveld van SF, dus wij konden mooi een lift krijgen, erg handig! Al om 9 uur waren we bij de Golden Gate Bridge, waar Autumn ons afzette. We liepen vervolgens in een tunnel onder de GGB door, waarna we uitkwamen bij het voetgangerspad dat over de brug loopt. We hadden echt geluk, want het was een prachtige dag met een strakblauwe lucht en geen mist! Zoals velen van jullie weten hangt er meestal een (erge) mist in de en rond SF, maar vandaag was er geen fog te bekennen! Voordat we de brug opliepen hebben we eerst natuurlijk tientallen foto’s gemaakt van de brug en het uitzicht. Nadat we een stukje over de brug hadden gelopen liepen we via een pad naar beneden, want we wilden graag langs het strand richting de stad lopen. We liepen door prachtige stukken natuur, je zou echt niet zeggen dat je vlakbij zo’n grote stad was, het leek net de middle of nowhere! Onderweg naar het strand kwamen we nog een leuke picnickplaats tegen, waar we even onze gezonde mueslireep hebben opgegeten. Sophie moest ook ontzettend nodig naar de wc zoals gewoonlijk, dus die heeft even gebruik gemaakt van een van de grote bomen die daar stonden;) (she is gonna kill me when she reads this) Vanaf de picknickplaats hadden we een prachtig uitzicht op de Golden Gate Bridge! Misschien zullen een aantal van jullie zich afvragen waarom de brug de Golden Gate heet, en niet de Red Gate (de brug is immers rood en niet goud); dat is omdat er vroeger naar goud gezocht werd in California, en velen kwamen aan in de baai van San Francisco, vandaar dat ze de brug de 'gouden poort' noemden.

Goed, na een kleine wandeling kwamen we aan bij het strand. De natuur waar we doorheen liepen de het strand zijn beschermd, het is een Nationaal Park genaamd Crissy Field. Dat is wel te zien ook, nergens zie je afval liggen; de bezoekers letten extra goed op hun afval en het afval dat er ligt wordt opgeruimd door de stad zelf. Langs het strand loopt een pad waar je enorm veel wandelaars, fietsers en hardlopers ziet. Ook ontbreken niet de San Franciscaanse moeders, die met hun baby in kinderwagen een mooie wandeling maken langs het strand.

Na een lange(!) wandeling kwamen we aan bij de stad en namen we vervolgens de bus naar Fishermans’s Wharf. Fisherman’s Wharf is eigenlijk het meest toeristische gedeelte van SF. Het ligt direct aan de baai en heeft daardoor een prachtig uitzicht op het water en Marin County (waar Sophie gewoond heeft). Als eerste kwamen we langs de Ghirardelli shop, de originele winkel van Ghirardelli, het lekkerste chocolademerk ooit. Daarna liepen we over Fisherman’s Wharf, langs de talloze souvenirs winkeltjes en visrestaurants. Het was inmiddels al een uur of 3, dus we hadden aardig honger gekregen. We wilden eigenlijk gaan lunchen bij een leuke diner bij Pier 39, maar dat zou nog erg lang duren dus we besloten bij In ’n Out eten te gaan halen, een (erg goed) fastfood restaurant (MacDo is hier niks bij) . Eigenlijk wilden we deze vakantie no way aan de fastfood, maar vooruit. We bestelden allebei een lekkere hamburger en namen onze lunch mee naar een een steiger tussen de boten. Eigenlijk mogen niet-booteigenaren daar helemaal niet komen, maar we werden niet weggestuurd. Het waaide alleen wel ontzettend, wat resulteerde in een omgekeerd bakje friet met ketchup op mijn (Larissa’s) broek. Great. De lol was er gelijk vanaf, haha. Na het nuttigen van onze lekkere burger zijn we naar de Walgreens (drogist) gegaan, waar we een vlekkenverwijderaar voor on the road hebben gekocht. Deze vlekkenverwijderaar was ook onder andere zeer geschikt voor ketchup, en inderdaad, een uur later waren de vlekken totaal verdwenen, jeej! Goed, na ons bezoek aan de Walgreens zijn we verder gaan lopen over de Wharf, eindigend op Pier 39. In elke winkel zagen Sophie en ik allerlei leuke dingen die we wel wilden kopen, maar we besloten om pas na onze roadtrip, als er geld over is, onze slag te slaan in al die toeristische winkeltjes. Het enige wat Sophie heeft gekocht is een geplastificeerde poster van Marin County, en ik heb een fleecetrui gekocht, omdat ik maar een vest mee had, het vest dat ik aan had in het vliegtuig, dus die stinkt inmiddels behoorlijk.

Omdat Sophie en ik allebei nog graag wilden gaan shoppen bij Abercrombie en American Eagle en omdat we na onze roadtrip toch nog terug zouden komen bij Pier 39, zijn we al weggegaan van Pier 39 voordat we alles gezien hadden. We namen de Muni (tram) naar het centrum van SF en liepen vervolgens naar het enorme shopping center (ook wel mall genoemd). We vonden de American Eagle al vrij snel, wat een wonder is in deze mall met wel 10 verdiepingen en honderden winkels. Natuurlijk waren er weer allerlei aanbiedingen en kortingen aan de gang, dus Sophie en ik hebben flink onze slag geslagen! Sophie flipte helemaal toen ze deze winkels in kwam omdat het haar favoriete winkels allertijden zijn en ze hing hele (op z’n Amerikaans overdreven) verhalen op bij de verkoopsters dat ze zo excited was om eindelijk hier weer te kunnen shoppen. En toen ze het luchtje van de Abercrombie rook (ze spuiten een bepaalde parfum in de winkels), was haar geluk helemaal compleet. Ze heeft ook eindelijk (na een zoektocht van 7 jaar) de juiste parfum van A&F gevonden, en ook al is het een mannen parfum, ze heeft ‘m gewoon gekocht! Onnodig om te zeggen: We zijn erg goed geslaagd voor het shoppen. Sophie bij Abercrombie & Fitch en American Eagle Outfitters, en ik alleen bij American Eagle.

Hoewel Sophie en ik natuurlijk nog uuuuuren door hadden kunnen shoppen moesten we na een uur echt weg, omdat we hadden afgesproken met Casey en Julia, twee High School vriendinnen van Sophie. We zouden naar de Farmers Market (soort van braderie) gaan in het centrum van San Rafael, maar natuurlijk misten Sophie en ik onze bus naar de ferry. Niet onze schuld trouwens, want die bus was gewoon te vroeg! In Nederland moeten de bussen wachten als ze te vroeg zijn, maar hier rijden ze gewoon door, waardoor veel mensen dus hun bus missen, erg slecht geregeld! Maar goed, ook geen ramp, dan hadden we gewoon een uurtje korter op de Farmers Market. Terwijl we stonden te wachten op de bus lieten we per ongeluk een bus voorbij gaan die we ook hadden kunnen nemen, dus het werd later en later, maar uiteindelijk kwam dan weer een bus naar de ferry. Vanaf de ferry had je een enorm mooi uitzicht op de stad, maar natuurlijk waaide het super hard waardoor Sophie en ik zeiknat werden, haha. Want zo fanatiek als wij zijn wilden we natuurlijk buiten zitten en niet binnen.

Na een bootreis van ongeveer 30 minuten kwamen we aan bij San Anselmo, waar we werden opgehaald door Casey en Julia. Die drie meiden hadden elkaar jaaaren niet gezien, dus zodra ze elkaar zagen begonnen ze alledrie te rennen en vlogen ze elkaar in de armen. Zo leuk om te zien! Na de group hug gingen we de auto in en zette Julia een cd aan met liedjes van the good ol’ days. De meest foute liedjes schalden (is dat de verleden tijd van schallen?) door de auto, en het grappige is dat ik die liedjes OOK luisterde zoveel jaar geleden. Alle vier konden we dus keihard meebleren met de liedjes, zooo leuk! We spraken toen ook gelijk af dat we zaterdagavond een sleepover (logeerpartij) gaan hebben, en dat we dan allerlei chickflicks (The Lizzie McGuire Movie, What a Girl Wants) gaan kijken. Terwijl we door San Anselmo reden was het voor Sophie echt een trip down memory lane, want in San Anselmo heeft zij het grootste gedeelte van haar High School Year gewoond en ook haar High School (Drake) stond/staat in San Anselmo. De ‘oooh’s’ en ‘aaaah’s’ vlogen uit haar mond, haha. Aangekomen in het centrum van San Anselmo gingen we eten bij een leuke diner, Bubba’s Diner, een diner waar Sophie en haar vriendinnen natuurlijk al veel vaker gegeten hadden. We werden geholpen door een erg leuke waiter, wat natuurlijk de nodige hilariteit met zich mee bracht. De ene blunder na de andere blunder volgde, zoals een glas cola dat over de tafel ging en keihard ‘he is sooo cute’ roepen terwijl hij net aan komt lopen. Oh, oh, oh, wat voelden wij ons toch weer van die 17-jarige pubers zeg, heerlijk! Het was ook net alsof ik Casey en Julia al jaren kende, het was echt zo gezellig met z’n vieren!

Toen we klaar waren met eten en we over de stoep richting de auto liepen riep ik weer iets in de trant van ‘oh he was sooo cute’, en juist op dat moment stond hij op de stoep, net buiten de deur van de diner, te zwaaien met de zonnebril van Julia, die ze dus vergeten was. Oooh echt, kan de timing nog beter?! Haha! Eigenlijk wilden we nog terug gaan om met hem op de foto te gaan, maar we bedachten ons dat we deze avond al genoeg voor paal hadden gestaan. Nadat we allemaal weer waren bijgekomen van het lachen reden we naar het huis van Casey, waar we gezellig met haar ouders hebben zitten kletsen. Julia ging al vrij snel weer naar huis, omdat zij weer vroeg moest werken de volgende dag, maar Sophie en ik bleven nog even. Casey en haar moeder brachten ons rond een uur of 11 naar huis, en onderweg maakten we nog een stop bij Drake, de High School waar Sophie 7 jaar geleden een jaar lang op heeft gezeten. Er was enorm veel veranderd aan de school, dus het was wel een beetje lastig voor Sophie om alles te herkennen, maar het meeste was natuurlijk erg herkenbaar. Het leuke aan deze school is, is dat alle gangen in de buitenlucht zijn, dus we konden gewoon door de gangen lopen! Weer een trip down memory lane voor Sophie, en de oooh’s en aaah’s vlogen weer uit haar mond. We gaan hier zeker weten nog een keer met daglicht heen! Na de trip down memory lane werden we thuisgebracht door Casey en haar moeder en gingen we na nog wat rommelen naar bed.

Dag 2: De buurt v/h erkennen

2009-07-09T00:33:00.001-07:00

Na een wat onrustige nacht (allebei werden we meerdere keren wakker ondanks dat we heel moe waren, zal de jetlag wel zijn) stond Sophie om 9 uur op en Larissa rond een uurtje of 11. In de tussentijd had Sophie uiteraard al wat foto’s bewerkt en op facebook gezet. We hadden besloten om het vandaag maar rustig aan te doen, om te wennen aan het nieuwe ritme en om de buurt een beetje rustig te verkennen. Autumn had nog niet veel ontbijt in huis want we moesten nog boodschappen doen, dus we hadden een klein ontbijt en besloten voor een uitgebreide lunch naar San Rafael te gaan. We wilden eigenlijk eerst gaan zwemmen in de community pool in de straat bij Autumn, maar uiteindelijk besloten we toch maar naar downtown San Rafael te gaan.

We moesten eerst een stuk door Lucasvalley lopen, de wijk waar Autumn woont. Die wijk is vernoemd naar George Lucas, de man achter de Star Wars films, want hij woont hier in de buurt. Het is een leuke, kleine suburb, omgeven door prachtige gele heuvels.

Uiteindelijk pakten we een klein shuttlebusje die ons naar Northgate Mall bracht. Hier moesten we overstappen op een andere bus, maar deze kwam maar niet. We gingen dus even een drugstore in. Larissa kocht hier wat leuke spulletjes voor haar huis en Sophie vond al snel de Burt's Bees sectie, haar favoriete lippenbalsem die ze altijd speciaal vanuit Amerika importeert!

We misten bijna de bus, maar gelukkig wilde de aardige buschauffeur even op ons wachten. We gingen door naar San Rafael en vanaf het busstation liepen we het centrum in. Al snel vonden we een perfect plekje om te lunchen. Een leuk restaurantje genaamd Crepevine, van binnen erg gezellig met grote schoolborden met het menu er op vol organic producten en buiten was een klein maar gezellig terras. Precies wat we zochten! Hier houden we zo van. Sophie nam een club sandwich, op sourdough bread natuurlijk, want dat is typisch San Franciscaans en zo lekker en Larissa had een hartige pannenkoek met zalm.

Helaas konden we de rest van San Rafael niet zien, want we moesten alweer terug naar het busstation, maar morgenavond gaan we naar de Farmers Market dus dan zien we het alsnog. Het bussysteem is hier niet geweldig (al is het eigenlijk al heel wat dát er bussen rijden) en dus moesten we vrij lang wachten op onze bus. Om vervolgens onze aansluiting bij de mall weer te missen omdat die vijf minuten te vroeg was en wij nog in een winkel waren. Toen moesten we dus maar even de mall in. Deze word verbouwd dus er was bijna niets open, maar we konden wel even kleren kijken (niet kopen!) bij de Macy’s. Omdat de laatste bus al om 17.20 ging en we deze gemist hadden, lieten we vanuit de mall een taxi bellen die ons terug naar huis kon brengen.

Eenmaal thuis was het al te laat om nog te gaan zwemmen, dus hebben we even uitgerust en gewacht op Autumn zodat we daarna boodschappen konden gaan doen. Dit deden we bij de Safeway, zo’n typisch grote Amerikaanse supermarkt. We hebben wat lekkere dingen uitgezocht, maar natuurlijk alleen maar gezond zoals fruit en lekkere granola bars en nou ja, vooruit, een emmertje chocoladerozijnen.

Eenmaal thuisgekomen gingen we snel eten maken, want het was al behoorlijk laat geworden. Autumn heeft een klein moestuintje en daar groeit squash, een soort courgette, maar dan geel. Het is Sophie’s lievelingsgroente, vooral deze summer squash, maar je kunt het alleen in Amerika krijgen. Degene die wij gingen eten was echt super groot:

We aten de squash samen met kip en een jacket potato (al hoorden we van Autumn dat het in Amerika baked potato heet, wij zijn allebei toch wel Brits omdat we allebei in Engeland hebben gewoond) Na het eten gaven we al onze cadeautjes aan Autumn. Larissa had allerlei Hollandse Delftsblauwe dingen meegenomen, zoals placemets, een schort, een tegeltje en een schoteltje om je theezakje op te leggen. Sophie had eten meegenomen: Stroopwafels, drop (die Autumn echt lekker vindt, de zachte zoete versie) en advocaat, daar is ze dol op. Ze was heel erg blij met de cadeautjes, vond het echt heel erg leuk.

Nu zijn we zo moe dat we op tijd naar bed gaan. We willen een beetje een goed ritme krijgen voor als we gaan roadtrippen, want het is zonde om lang in je bed te blijven liggen als er zo veel moois te zien is. Morgen gaan we naar San Francisco!

Dag 1: De reis

2009-07-08T22:56:00.000-07:00

Na weken van plannen en dromen over onze grote reis, gingen we dinsdag dan echt op reis! Eigenlijk begon de trip al op maandag, toen we naar Sophie's vader in Breda gingen. Daar sliepen we een nachtje, omdat we vanuit Brussel vlogen. En gelukkig was Larissa helemaal gezond. Drie jaar geleden kreeg ze namelijk op de dag voordat we vertrokken naar North Carolina bells palsy, een gezichtsverlamming, wat de hele reis geduurd heeft. Dit keer had ze alleen wat rare problemen met haar creditcard, maar ook dit is gelukkig goedgekomen. Op dinsdagochtend vertrokken we dus al om half 7 vanuit Breda met de trein naar Brussel. We bleken wel weer echt in België te zijn; naar het perron waarvan de trein naar het vliegveld vertrok, was natuurlijk geen lift noch roltrap! Het inchecken ging vlotjes, al stond er wel een vrij grote rij. (En wij waren er al om 9.20!) We hadden bedacht dat we allebei stoelen aan het gangpad wilden, zodat we lekker onze benen konden strekken (en Sophie kennende moet ze toch ook om het half uur plassen) dus wilden we wel naast elkaar maar dan met een gangpad er tussen. Dit kon, volgens de stewardess achter de balie, én we kregen een gratis upgrade naar Economy Plus! Met extra beenruime dus!

Het was nog even spannend voor we mochten boarden...zouden we wel of niet video schermpjes bij de stoelen hebben? Drie jaar geleden hadden we namelijk echt een crappy toestel met slechts een dia scherm, maar gelukkig, dit keer zaten de schermpjes mooi vastgemonteerd in de stoel voor ons! Als eerste hebben we een aflevering van Grey's Anatomy gekeken en daarna heeft Sophie nog de animatie film Monsters vs. Aliens gekeken. De vlucht zelf verliep prima, al duurde het wel erg lang voordat we eens een keer in de richting van Groenland kwamen, laatst staan Canada en uiteindelijk Amerika. Verder hebben we ons redelijk weten te vermaken met wat boeken, muziek en geklets.

In Washington moesten we overstappen. Er stond uiteraard een hele lange rij bij de Immigration en daarna gingen we snel naar de gate. Wel snel even wat foto's gemaakt bij het bagage overzetten (wat helemaal niet mocht, werden we al snel op gewezen) en bij het eerste toeristische winkeltje wat we zagen.

We waren namelijk al wel ingecheckt voor onze volgende vlucht, maar we hadden nog geen stoelen aangewezen gekregen. En wat bleek toen? De vlucht was overboekt! Onze namen stonden op een televisie scherm, onder het lijstje met confirmed seats, dus we waren wel gegarandeerd van een plaats. Dachten we. Maar bij de balie vertelden ze ons dat de vlucht over vol was en dat we moesten wachten. Er ging nog één vlucht een uur later die dag, daarna waren er geen vluchten meer. Stiekem hadden we al visioenen dat we in Washington moesten blijven en maar langs Petra in Vienna zouden gaan en dan de volgende morgen zouden vliegen. Dat idee stond ons eigenlijk stiekem best aan! Maar uiteindelijk werd Sophie's naam omgeroepen (vraag niet hoe, iets als Sophie Mari DuhnHiedjur) en kregen we toch nog twee zitplaatsen aangewezen! Niet naast elkaar, maar achter elkaar, allebei aan het raam. Wat uiteindelijk toch wel leuk was, want hierdoor hebben we kunnen genieten van het prachtige uitzicht tijdens deze vlucht!

We begonnen met de leuke suburbs van Virginia.

Even later hoorden we dat we over Kansas City vlogen, dus door die hint hebben we vrij goed de route weten te bepalen. Sophie sliep, maar Larissa niet en op een gegeven moment maakte zij haar wakker, omdat we over de Rockies in (waarschijnlijk) Colorado vlogen, zo mooi!

Hierna werd het echt compleet een wervelwind van landschapsveranderingen. We vlogen over de Canyonlands:

Om vervolgens over het prachtig mooie rode gebied van Utah te vliegen:

Daarna volgde ineens weer een groen stuk woud. De overgang is heel goed te zien op deze foto:

En na een tijdje naderden de Sierra's, met Yosemite National Park, wat dus ook inhield dat we in California waren nu!

En uiteindelijk: The Bay!

We zaten allebei naast een stel hele aardige Amerikanen (zij kenden elkaar allemaal ook) die uit de buurt van Sacramento kwamen en zij konden ons hele goede tips geven voor onze roadtrip. Bovendien hadden ze interessante feitjes over het Californische landschap. Ze vertelden ons bijvoorbeeld dat de zout vlaktes waar we overheen vlogen zo rood waren vanwege de kleine organismen die in het zoute water leven. En flamingo's (die hier niet zijn hoor) zijn roze omdat ze deze organismen eten! Nooit geweten, weer wat geleerd. Amerikanen zijn direct zo open en gezellig, we vonden het erg leuk om naast ze te zitten en met ze te kletsen.

Eindelijk kwamen we dan om 7 uur lokale tijd aan in San Francisco. Autumn, Sophie’s hostmom stond bij de gate op ons te wachten. Ze werkt op het vliegveld, dus heeft ze speciale privileges. Voor Sophie was het natuurlijk heel erg leuk om haar weer te zien. Ze nam ons mee naar de hangar van American Airlines waar zij werkt, want daar stond haar auto geparkeerd. We reden dwars door San Francisco heen en Sophie herkende echt alles nog.

En uiteindelijk, daar was ie... De Golden Gate Bridge! Om naar Marin County te kunnen moet je daar over heen. En dat blijft elke keer toch stiekem wel geweldig.

Toen we eenmaal in Marin waren, was het voor Sophie natuurlijk helemaal vertrouwd, ze herkende zelfs alle winkels langs de weg. Larissa herkende Sausalito ook, een klein stadje aan de baai met uitzicht op San Francisco, waar ze vijf jaar geleden Nancy ontmoet had. Het is ook een erg mooi stadje, zo aan het water, en we gaan er volgende week nog een keer heen.

We hadden nog niet gegeten (want in het tweede vliegtuig moest je betalen voor een maaltijd en wij zijn zuinige Hollanders), dus Autumn nam ons mee naar de Cheesecake Factory.

Allebei hadden we daar veel over gehoord, maar nog nooit gegeten. Het was een erg groot restaurant, zoals altijd in Amerika erg koud binnen, maar het eten was erg lekker. Larissa had een salade met tomaat, komkommer, bacon en blauwe kaas. Sophie had ook een salade, twee keer zo groot als die van Larissa, met Mexicaanse ingrediënten. En natuurlijk namen we de traditionele vreetfoto’s:

Nadat we uitgegeten waren liepen we nog even langs de grote hoeveelheid cheesecakes die er ongelooflijk lekker uit zagen. (Maar we namen niets!) Vooral de onderstaande zag er goed uit, maar wat een calorieën!

We reden naar Autumn’s huis in Lucasvalley, San Rafael en gingen eigenlijk al vrij snel naar bed, zo moe waren we. Niet zo gek, want het was intussen 11 uur hier, dus 8 uur ‘s ochtends in Nederland, wat dus betekent dat we al meer dan 24 uur op en onderweg waren! Tijd om maar eens even goed uit te rusten en te wennen aan het Californische ritme dus!

Ons reisplan!

2009-07-01T15:24:00.000-07:00

We zijn allebei gek op de USA. Beiden zijn we al vaker in de USA geweest en drie jaar geleden hebben we North Carolina (en een stukje Virginia en South Carolina) bezocht toen we bij Nancy op bezoek gingen. Larissa had Nancy ontmoet tijdens haar roadtrip met haar ouders door het Zuid-Westen in 2005. Het is dus dankzij Larissa’s slimme ontmoetingstactieken dat we bij Nancy mochten logeren en een geweldige zomer hebben gehad. Komende reis zorgt Sophie voor het onderdak. Zij heeft in 2002-2003 voor een jaar in California gewoond, in San Anselmo en San Rafael in Marin County, twintig minuten boven San Francisco. Dit jaar gaan wij daar dus heen, op bezoek bij Sophie’s oude gastmoeder Autumn. Zij woont in San Rafael, een stadje met grofweg zo’n 50.000 inwoners. Marin County wordt gezien als een van de rijkste en mooiste gebieden van de Verenigde Staten.

Op 7 juli 2009 zullen wij vanuit Brussel naar San Francisco vliegen. We stappen over op Washington Dulles. Autumn werkt op het vliegveld van San Francisco, dus rond half 8 ’s avonds worden we door haar opgehaald. En dan de stad door, de Golden Gate Bridge over en op naar ons nieuwe tijdelijke huis in San Rafael!

We hebben nog geen vast plan voor de eerste week, maar we zullen zeker veel in San Francisco te vinden zijn. Doordat Sophie in Marin heeft gewoond, kent ze San Francisco goed en weet ze ook de niet-toeristische plekjes te vinden. Larissa heeft de stad ook al eens gezien, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat we ook naar Pier 39 en Fisherman’s Wharf zullen gaan! In San Francisco zullen we verder shoppen bij de Abercrombie en de American Eagle, de MUNI naar Castro & Mission nemen, de hippie buurt Haight & Ashbury bezoeken en met een bak ijs op de hippie hill van het Golden Gate Park hangen en madeliefkransjes voor in ons haar maken.

Naast SF zullen we in de eerste dagen ook een bezoekje brengen aan de stadjes San Rafael, San Anselmo en Fairfax. Naast San Rafael, heeft Sophie destijds ook bij twee gastgezinnen in San Anselmo gewoond. Ze heeft geen contact meer met deze gezinnen, maar het zal vast leuk zijn om langs de schattige winkeltjes te slenteren en te zien waar zij gewoond heeft. Ook gaan we langs haar highschool, Sir Francis Drake High School, die op de grens van San Anselmo en Fairfax (een heel schattig hippie dorpje) ligt. Op zondag zullen we in elk geval naar de kerk van Autumn gaan, genaamd St Anselms. Ook willen we absoluut naar Hilda’s, waar je een heerlijk ontbijt kunt krijgen. Sophie heeft nog twee vriendinnen in Marin wonen, Julia en Casey en deze zullen we ook zien.

Bovenste pijltje: Hier woont Autumn in San Rafael. (Eigenlijk heet dit gebied Lucasvalley, naar George Lucas, de man achter Star Wars, genoemd)

Middelste pijltje: Sir Francis Drake High School

Onderste twee pijltjes: De vorige gastgezinnen van Sophie in San Anselmo

Op maandag 13 juli begint het echte roadtrip gedeelte van onze reis! We hebben de volgende auto gehuurd: Een echte Jeep Liberty!

Vanuit San Francisco zullen we eerst naar Sacramento rijden, een reis van ongeveer 2 uur. Hier gaan we onze eerste couchsurfer ontmoeten! Couchsurfen is een moderne, goedkope en vooral leuke manier van reizen. Via een online netwerk op www.couchsurfing.com kan je profielen zoeken van mensen bij wie je (gratis) een nachtje zou kunnen slapen, overal ter wereld. Over het algemeen zijn couchsurfers hele open, internationaal georiënteerde mensen die geïnteresseerd zijn in het ontmoeten van nieuwe mensen en die graag hun cultuur delen met anderen. Precies wat wij leuk vinden dus. Wij houden er erg van om ondergedompeld te worden in de (vooral Amerikaanse) cultuur dus deze manier van reizen past erg bij ons. Een precies plan voor Sacramento hebben we nog niet, maar we willen natuurlijk in ieder geval het Capitool van de staat California zien.

De volgende dag zullen we via de Gold Country op ons gemakje naar Lake Tahoe rijden. We hebben nog geen overnachting voor deze plek, dat regelen we wel vanuit San Rafael. We verblijven hier twee nachten en zijn van plan om flink te relaxen, te wandelen, een rondje om het meer te rijden waarmee we dus direct in Nevada komen. We zijn allebei helaas al eens in Nevada geweest, dus we kunnen geen nieuwe staat aan onze lijst toevoegen. (Larissa zit nu op 19, Sophie helaas ‘pas’ op 9)

Vanuit Lake Tahoe vertrekken we op donderdag 16 juli naar Yosemite. Met flink wat tussenstops, want we gaan eerst langs het spookstadje Bodie. Larissa is er al eens geweest, maar Sophie nog niet en waarschijnlijk leent dit verlaten stadje in the middle of nowhere zich erg goed voor mooie foto’s. Even later zullen we naar Mono Lake gaan. Dit is een vrij onbekend meer ten oosten van Yosemite, maar werkelijk waar prachtig door de tufa steen torens. Wat dat zijn zullen jullie vanzelf zien op onze blog.

In Yosemite zullen we slapen in Curry Village, in een soort canvas tent. Hopelijk zullen we geen last van beren hebben, die echt in het park rondlopen. Yosemite is zo mooi en groot dat we hier twee nachten zullen verblijven. We gaan veel wandelen, naar Mirror Lake en naar de watervallen.

Na Yosemite moeten we het langste stuk rijden in onze auto. Trouwens, ‘we’ gaat niet helemaal op, want Sophie heeft geen rijbewijs, dus Larissa zal alles moeten rijden! (Sophie kan echter heel goed kaartlezen en wil altijd precies weten waar ze is, dus die rol neemt zij op zich) Gelukkig zijn we allebei fanatiek bezig geweest met cd’s branden, dus we hebben genoeg muziek om keihard vals mee te zingen tijdens het auto rijden. Heerlijk, op die verlaten Amerikaanse wegen waar we zo van houden. We zullen rijden naar Monterey (op zaterdag 18 juli dus), waar we in een Holiday Inn hotel zullen verblijven. Even heerlijke luxe met zwembad, jacuzzi en een strand! Haal die bikini’s maar uit de koffer. In Monterey valt genoeg te doen, maar ook het stadje Carmel is heel erg mooi. Ook gaan we de 17-mile drive rijden, een hele mooie route langs de kust.

De volgende dag rijden we maar een kort stukje, maar wel een van de mooiste routes van de wereld; Highway 1 leidt ons langs een prachtige kustweg naar Santa Cruz. Hier bezoeken we Sophia, een high school vriendin van Sophie en natuurlijk gaan we naar de beroemde boardwalk vol Amerikaans entertainment.

Tot slot rijden we nog een stuk langs Highway 1 om weer naar San Rafael terug te keren. We hebben de auto nog een dag langer gehuurd zodat we op 21 juli tot slot nog een stuk van de 49 mile drive door San Francisco kunnen rijden. Om drie uur moet de auto echter weer ingeleverd zijn, goed op de tijd letten dus!

Al in al ziet ons reis schema er dus als volgt uit:

We zijn dan nog een paar daagjes bij Autumn in San Rafael om uit te rusten. Ook willen we (vóór of na onze roadtrip) een dagtripje maken naar de Russian River in Sonoma County. Sonoma is de provincie boven Marin en staat bekend om haar mooie wijngaarden. (het ligt ten westen van Napa Valley waar we als we tijd over hebben misschien ook wel heen kunnen) De Russian River is een populair recreatiegebied voor de mensen uit Marin. Het is verder nauwelijks bekend onder de internationale toeristen, dus dat maakt het extra leuk. Waarschijnlijk zullen we hier Autie, de dochter van Autumn (ja ze hebben dezelfde naam), ontmoeten die in Petaluma woont. Misschien kunnen we via kustplaatsjes als het pittoreske Bodega Bay terug rijden.

Op 24 juli zullen we helaas vroeg moeten vertrekken om terug te kunnen vliegen naar Brussel. Wederom stappen we over Washington Dulles. Op 25 juli zullen we dus weer veilig thuis zijn in Nederland.

Hint: door onderaan elk bericht op 'reacties' te klikken kun je een reactie achterlaten!=)

Wie is Sophie? (door Larissa)

2009-07-01T14:31:00.001-07:00

San Francisco. De vriendschap tussen mij en Sophie is onstaan door San Francisco.....

Vier jaar geleden ging ik samen met mijn ouders en broertje een rondreis maken door het westen van de Verenigde Staten van Amerika. Op een Internetforum vroeg ik om tips, en Sophie, die een jaar lang vlakbij San Francisco heeft gewoond omdat ze daar de high school deed, reageerde natuurlijk uitgebreid. Ze gaf mij een hele lijst vol tips met dingen om te zien en doen in SF, dus in de zomer van 2005 liep ik samen met mijn ouders en broertje door San Francisco met het lijstje van Sophie in mijn hand. Na terugkomst in Nederland zijn Sophie en ik aan de praat geraakt op MSN, en niet veel later volgde onze eerste ontmoeting. We bleken erg veel gemeen te hebben, maar voorop staat natuurlijk onze liefde voor het reizen door de States. Sophie is er al 5 keer geweest en ikzelf 6 keer. Sophie was 12 jaar toen ze haar eerste voet op Amerikaanse bodem zette en ik 13, allebei erg jong dus!

In de vier jaren dat Sophie en ik vriendinnen zijn hebben we samen al heel wat van de wereld gezien. Tripjes naar Amsterdam, Groningen, Breda, de Ardennen, Londen, Cambridge en natuurlijk onze grootste trip: North Carolina. Drie jaar geleden zijn wij op bezoek geweest bij vrienden van mij, vrienden die ik het jaar daarvoor, tijdens de rondreis door het westen van de VS, heb leren kennen. Drie weken lang hebben Sophie en ik het ‘Southern Life’ meegemaakt, echt een fantastische ervaring!

En nu, drie jaar later, gaan Sophie en ik onze tweede grote trip maken, een trip naar de stad die er voor heeft gezorgd dat wij elkaar hebben leren kennen; San Francisco. Ik vind het heel bijzonders om daar samen met Sophie naartoe te gaan, zonder San Francisco hadden wij elkaar immers nooit gekend, waarschijnlijk.

San Francisco is niet de enige stad waar Sophie en ik allebei een passie voor hebben. De andere stad waar wij een gemeenschappelijke liefde voor hebben is Cambridge, een van de vele plekken dat Sophie haar 'thuis' noemt. Sophie is namelijk altijd on the road. Woont ze niet in Engeland, dan woont ze wel in de States of Bulgarije. Ze is met haar 24 jaar al 34 keer verhuisd, waarvan 32 keer in de afgelopen 7 jaar. Een keerzijde van al dat gereis is dat ze haar kleine, lieve zusje Kiki van bijna 4 jaar niet zo vaak ziet als ze haar zou willen zien.

De volgende verhuizing van Sophie zal weer naar Cambridge zijn, na de zomer. Ik kan jullie namelijk vol trots vertellen dat Sophie is aangenomen aan de University of Cambridge. Een enorme prestatie, want het is ontzettend moeilijk om aangenomen te worden! Ook is het haar gelukt een beurs in de wacht te slepen. Ik ben ontzettend trots op haar en uiteraard zal ik haar gaan opzoeken in Cambridge!

Maar eerst staat ons nog een fantastische reis naar de States te wachten! Waarschijnlijk zullen we terugkomen met prachtige foto’s, want Sophie haar grootste hobby is fotograferen. Reken maar dat er in augustus een prachtige foto afgedrukt op canvas doek op mijn muur hangt!

Wie is Larissa? (door Sophie)

2009-07-01T14:14:00.000-07:00

Larissa is 22 jaar en woont sinds kort in haar eigen huisje in Harderwijk. Omdat ze bij de IKEA werkt, heeft ze natuurlijk veel mooie meubels daar vandaan gehaald. Het is echter geen standaard IKEA huisje, maar ze heeft echt een hele goede smaak; een rustige, gezellige stijl en simpele maar mooie accessoires en natuurlijk de mooiste fles afwasmiddel die ik haar cadeau heb gedaan. En haar liefde voor de USA komt ook in haar huis terug, met name in twee grote schilderijen, eentje van New York en eentje van San Francisco. Ze is een grote fan van de USA! Geen wonder dat ze een van mijn beste vriendinnen is!

Na deze zomer gaat ze Engelse Taal en Cultuur studeren aan de Universiteit van Utrecht. Zo’n leuke studie kan ik alleen maar aanmoedigen natuurlijk!

Ze is opgegroeid in Ermelo, maar een jaar geleden zijn haar ouders naar Frankrijk verhuisd. Ze is daar al vaker geweest, laatst nog met haar nichtje en volgens mij is het daar erg leuk, de foto’s zien er in ieder geval erg mooi uit. (Wanneer mag ik mee, haha?)

Maar genoeg ‘standaard’ dingen. Leuk om over Larissa te weten is:

- Ze is als de dood voor spinnen. Haar fobie is zo groot dat ze mij zelfs in het midden van de nacht wakker maakt zodat ik op spinnen zoektocht kan gaan!
- Aangezien ze in het centrum woont, heeft ze een parkeervergunning en parkeert ze haar leuke kleine Ka altijd op een pleintje. Alleen laatst was ze haar auto vergeten weg te halen toen de markt kwam, waardoor haar autootje een hele dag tussen alle marktkraampjes klem heeft gestaan!
- Larissa heeft het voor elkaar gekregen om in totaal al 6 keer naar de USA te zijn geweest en ze gaat nu dus voor de 7e keer (de 5^e keer achter elkaar) naar de USA! Ze krijgt het altijd voor elkaar om de bijzonderste en leukste Amerikanen te ontmoeten, zoals de motorrijders in Boston en dankzij Larissa konden we drie jaar geleden bij Nancy in North Carolina logeren, die zij had ontmoet op haar roadtrip door California in 2005. Ben dus benieuwd welke logeeradresjes ze dit jaar op doet!
- Billabong en Roxy zijn haar favoriete kledingmerken en ze draagt graag All Stars als schoenen.
- Samen zijn we gek op…spareribs en we moeten de beste spareribs van California natuurlijk vinden. Haar favoriete spareribs zijn van de Tennessee in Harderwijk, daar kunnen zelfs de ribs in North Carolina niet tegenop! (ben ik het mee eens)
- Als je onze vakantie foto’s ziet is het net alsof alles wat wij doen vreten is. We nemen namelijk altijd foto’s van onszelf met ons eten. We hebben intussen een hele collectie vreet foto’s en die zal deze reis wel flink uitbreiden. (al eten we ook heus wel eens gezond)
- Ze kent heel Miss Congeniality uit haar hoofd en speelt dan ook vaak samen met haar vriendin Marieke het ‘guess the line’ spel op hyves.

Ik kan nog veel meer over Larissa vertellen, maar ik denk dat jullie gaandeweg het lezen van onze blog eigenlijk wel een goed beeld krijgen van haar. Ik heb in ieder geval heel erg veel zin om nog een keer met haar rond te reizen door de USA!